Παράλυση απ’την Υπερανάλυση

Μπορεί η άποψη αυτή να ακουστεί “αιρετική” αλλά πλέον ένα πράγμα το οποίο δε με συγκινεί καθόλου είναι οι ατελείωτες διαμάχες μεταξύ προπονητών για την “τέλεια” τεχνική αυτοάμυνας σε ένα δεδομένο σενάριο.

Ήδη ακούω τις φωνές των επικριτών οι οποίοι γυρνούν τα μάτια τους προς τα πάνω και λένε “μα είναι η δουλειά μας να γνωρίζουμε τις τελευταίες τεχνικές και έρευνες, να εξελισσόμαστε, κ.λ.π.”. Συμφωνούμε απολύτως. Η αγάπη για τα προαναφερθέντα είναι εξάλλου τα στοιχεία τα οποία μας έλκυσαν σε αυτό το επάγγελμα έτσι κι αλλιώς. Όμως αυτή τη στιγμή κατά τη γνώμη μου είναι πιο εμφανές από ποτέ ότι κάποιοι παθιάζονται υπερβολικά με τα τεχνικά στοιχεία, αγνοώντας τόσα άλλα εξίσου σημαντικά. Πώς μπορεί κάποιος που ανήκει σε έναν κλάδο που έχει εμμονή με την προσαρμοστικότητα να επικεντρώνεται σε μία μόνο πτυχή του επαγγέλματος και να μένει στάσιμος στις υπόλοιπες;

Η αλήθεια είναι η εξής. Οι τεχνικές και οι ασκήσεις αλλάζουν ως ένα βαθμό, αλλά οι στοιχειώδεις αρχές παραμένουν ίδιες. Ο πραγματικός λόγος που πολλοί συνεχίζουν να διαπληκτίζονται δίχως τέλος για όλα αυτά είναι η επίδειξη αξίας και γνώσεων, ενώ όλοι ανήκουμε σε ένα πεδίο στο οποίο η τεχνική συμβολή μας δεν ισοδυναμεί πάντα με ένα ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Ο λόγος είναι, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι σε μια κατάσταση αυτοάμυνας που υπάρχει αφόρητο στρες η τεχνική καταρρέει σε μεγάλο βαθμό. Σαφώς και είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τη σωστή εκτέλεση των όσων κάνουμε, χάνουμε όμως το νόημα όταν διυλίζουμε τον κώνωπα με μια τόσο μικρή λεπτομέρεια που ποτέ δε θα έρθει στην επιφάνεια πρακτικά. Αντί λοιπόν να αναλώνουμε το χρόνο μας αποκλειστικά εκεί, ας επενδύσουμε και κάποιον από αυτόν στη διεύρυνση των γνώσεών μας σε άλλα θέματα όπως οι ηγετικές ικανότητες, οι τακτικές επικοινωνίας με τους μαθητές και η κατανόηση του ψυχισμού τους. Αν δε το κάνουμε αυτό, υπονομεύουμε τους εαυτούς μας και κρατάμε τις δυνατότητές μας ως εκπαιδευτές σε χαμηλό επίπεδο. Έτσι κερδίζεται το συνολικό στοίχημα που ονομάζεται σωστή εκπαίδευση, και όχι με τον υπολογισμό της τέλειας γωνίας μιας αμυντικής μανούβρας. Σε οποιαδήποτε τεχνική ή προπονητικό πρόγραμμα, όσο τεχνικά άρτια κι αν είναι, η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από την εμπιστοσύνη που τους επιδεικνύει ο ασκούμενος. Εμπιστοσύνη σημαίνει δέσμευση στη διαδικασία με ζήλο, άρα και καλύτερα αποτελέσματα. Μπορείς να επικοινωνήσεις και να κατανοήσεις τον ασκούμενο σε τόσο βαθύ επίπεδο που να τον εμπνεύσεις να επενδύσει στη διαδικασία;

Πολλοί άνθρωποι πέφτουν στην ίδια παγίδα και στην πραγματική ζωή. Παθιάζονται υπερβολικά απέναντι στο συνομιλητή τους προκειμένου να κερδίσουν ένα συγκεκριμένο επιχείρημα, που τελικά χάνουν την ουσία και το μεγαλύτερο νόημα. Μερικές φορές είναι καλύτερο να είμαστε σιωπηλοί και ευγενείς, δηλαδή επικοινωνιακά ωριμότεροι, παρά να έχουμε δίκιο.

Κάποιοι δυσκολεύονται να εξελιχθούν στο ενδοπροσωπικό και επικοινωνιακό κομμάτι, κυρίως διότι για να συμβεί αυτό πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας και να αποφασίσουμε ποιοι είμαστε τώρα και ποιοι θέλουμε να γίνουμε. Ο σωστός ηγέτης όμως πρέπει να κάνει βήματα προς το άγνωστο και να αποδεχτεί ότι κάποιες φορές θα μπερδευτεί, θα έρθει σε δύσκολη θέση και θα κάνει λάθη. Η ειρωνεία είναι πως όλοι σέβονται πολύ περισσότερο αυτού του είδους τον ηγέτη, από εκείνον που θα αναλώσει όλο του το χρόνο στο να κερδίσει ένα τεχνικό επιχείρημα.